Zwierzaki

stat

Karnawałowa wystawa psów rasowych

Za nami dziewiąta edycja karnawałowej wystawy psów rasowych, która w niedzielę odbyła się w hali AWFiS zobacz na mapie Gdańska. O tytuł najpiękniejszego psa wystawy rywalizowało ponad tysiąc czworonogów reprezentujących około 100 ras.



Wydarzenie otwierające sezon wystawowy przyciągnął do gdańskiej hali AWFiS setki odwiedzających, którzy od wczesnych godzin porannych podziwiali prezentacje przepięknych psów.

Czworonogi tradycyjnie zostały podzielone na osiem klas: szczenięta młodsze (4-6 miesięcy), szczenięta (6-9 miesięcy), młodzież (9-18 miesięcy), pośrednia (15-24 miesięcy), otwarta (powyżej 15 miesięcy), użytkowa (powyżej 15 miesięcy, z certyfikatem użytkowości), czempioni (posiadające tytuł czempiona międzynarodowego lub krajowego) i weterani (powyżej 8 lat).

Imprezy dla zwierzaków w Trójmieście


Zwieńczeniem całodniowej imprezy były emocjonujące konkurencje finałowe (m.in. młody prezenter, najlepsze szczenię, najlepsza para hodowlana, najlepsza grupa hodowlana), po których organizatorzy rozdali pamiątkowe medale.

Tytuł najpiękniejszego psa wystawy trafił do bernardyna długowłosego. Drugie miejsce zajął polski owczarek podhalański, a na najniższym stopniu podium stanął wyżeł weimarski.

Podczas karnawałowej wystawy psów nie mogło zabraknąć... karnawałowych przebrań. Tuż przed finałowymi konkurencjami odbył się konkurs na najlepsze kreacje psów i ich właścicieli. Nie obyło się bez kreatywności, a na wybiegu zaprezentowały się m.in. anioł z diabłem, mikołajka z reniferem czy minionek.

Opinie (68) 7 zablokowanych

Dodaj opinię

Dodaj opinię

Odpowiedz

STOP Hejt! Przemyśl swoją opinię

Regulamin dodawania opinii

zamknij

Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Czytaj także

zobacz więcej»

wydarzenia - imprezy i szkolenia

+ dodaj

Miejsca przyjazne zwierzętom

Forum zwierzęta - ciekawy temat

nnt: mój pies umiera - czy lepiej go uśpić? (134 postów)

Mój pies bardzo poważnie zachorował. Jest to złośliwy nowotwór, który postępuję w straszliwym tempie. Od kilkunastu dni codziennie jest gorzej - pies stopniowo traci siły. Od kilku dni nie jest już w stanie stanąć na nogach, tylko leży w jednym miejscu i ewentualnie próbuje się czołgać, ale na to też nie ma siły. Nie wiem co robić - znajomy weterynarz stwierdził, że uśpienie psa jest dla niego wielkim stresem i nie jest to takie proste (trzeba znaleźć żyłę, a to stary pies i trudno to zrobić), że lepiej pozwolić mu odejść w spokoju. Teraz część rodziny nie chce go uśpić z tego powodu. A ja nie mogę patrzeć jak tak leży całymi dniami pod domem i pewnie bardzo cierpi. Dodam, że to pies wielkiej rasy i za bardzo nie ma możliwości go gdzieś przenieść itp. Co najlepiej zrobić w tej sytuacji?

Smuteczka (5 dni temu)

Kilka dni temu odszedł mój kochany pies, 17-letni... Zaczela sie u niego niewydolnosc nerek, mocznica... Watraba tez niedomagala. W piatek bylismy u lekarza i zaproponowal, by sprobowac zawalczyc ostatni raz, dac czas do wtorku, a jak nie bedzie poprawy - pomoc mu odejsc... Strasznie sie balam tej decyzji. Caly czas do tej wizyty powtarzalam psiakowi, ze walczymy, ze mobilizujemy sie itd. Spogladal na mnie smutno, ale sie staral. Po powrocie od lekarza dostal bardzo silnej, krwistej biegunki. Zostalam z nim sama, przygasilam swiatlo w pokoju, polozylam sie obok niego na podlodze przy legowisku, zaczelam go glaskac, wspominac na glos wszystkie super chwile, ktore przezylismy. Powiedzialam, ze mu dziekuje, ze byl te 17 lat i ze jest najcudowniejszy na swiecie. I powiedzialam mu po raz pierwszy, zo pozwalam mu odejsc,ze jak nie ma sily, nie musi juz walczyc i ze pomoge mu odjesc w moich ramionach... Wiecie, ze w jego oku pojawila sie lezka i mu splynela kacikiem, gdy mu to powiedzialam... Polozylam sie spac obok niego, zdecydowana, ze rano pojedziemy do lekarza zakonczyc cierpienia... Po dwoch godzinach z czuwania (bo w zasadzie nie spalam), obudzilo mnie drzenie jego lapek. Nie spal, patrzyl sie na mnie. Przytulilam go, glaskalam, mowilam do niego. Nagle dostal ataku wymiotow. Podnioslam go szybko,zeby sie nie zakrztusil. I poczulam jak jego male cialko robi sie bezwladne, a serduszko bije slabiutko... Przytulilam go mocno, powiedzialam, ze juz dobrze, nic zlego sie nie dzieje... I odszedl. Moj chlopak probowal go reanimowac, ale powiedzialam mu, ze ma dac spokoj. To byla strasznie trudna chwila. Odszedl w moich rekach. Polozylam go na legowisku, usiadlam przy nim, przytulilam jeszcze, glaskalam przez jakas godzine i caly czas mowilam. Jest mi bardzo ciezko... W domu jest potwornie pusto. Jego legowisko caly czas lezy tam, gdzie bylo. Wiem, ze bede musiala je sprzatnac, ale jeszcze nie umiem. Mam jego misia, do ktorego uwielbial sie przytulac i ktory caly czas nim pachnie. Mam jego miski. Mam odbicie lapki. Jest trudno, ale ulge przynosi wspominanie fajnych chwil, ogladanie zdjec i filmikow.. Ech :(

więcej tematów »